 |
   |
|
|
|
1. INLEIDINGAls onderdeel van het C-diploma voor de opleiding bij de Stichting NAAV dient een scriptie geschreven te worden. De scriptie moet gezien worden als een verdieping van de gekozen richting binnen de NAAV i.c de EAV. Het onderwerp dat ik voor deze scriptie heb gekozen is aangedragen door een man, die ik op mijn spreekuur als bedrijfsarts heb gezien. Hij viel uit met surmenage klachten ten gevolge van privé problemen, waardoor hij op zijn werk niet kon functioneren. Hij vertelde dat hij de situatie thuis niet meer aankon. Van de 3 zonen die hij heeft lijden de 2 jongste zonen, Tom van 3 jaar en Lex van 5 jaar aan autisme. Zowel betrokkene als zijn echtgenote zijn dag en nacht bezig met de zorg voor deze 2 kinderen, met de hulp van een aantal vrijwilligers die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat per toerbeurt in huis aanwezig zijn. Er is geen sprake van een privé leven voor het echtpaar. Beide kinderen worden behandeld volgens de Son-Rise therapie, ook wel bekend onder de Kaufmanmethode of Optionmethode, een zeer intensieve therapie die alleen met behulp van deze vrijwilligers kan slagen. Daar de ouders alles aangrijpen om hun zoontjes 'beter' te kunnen maken, hebben zij via verschillende kanalen allerlei therapie mogelijkheden proberen te achterhalen. Via kennissen heeft hij een artikel gekregen over een tweejarig autistisch jongetje uit Amerika, die 2 jaar na de diagnose in 1996 vanwege hevige diarree, een veel voorkomend symptoom bij autistische kinderen, middels een endoscopie werd onderzocht in de Universiteit van Maryland, om te kijken wat er nu eigenlijk met zijn spijsvertering aan de hand was. Er werden geen afwijkingen gevonden, maar een paar dagen na het onderzoek had het jongetje geen last meer van diarree en sliep voor het eerst in twee jaar de hele nacht door. Het jongetje ging na 2 jaar weer praten, en reageerde op zijn omgeving. Na analyse van de toegediende medicaties zijn de ouders uiteindelijk op de stof secretine uitgekomen, dat toegepast wordt bij het diagnosticeren van problemen van de pancreas. Secretine is echter niet als geneesmiddel geautoriseerd, wel als diagnosticum. Desondanks zijn door deze ontdekking zijn tot 1999 ongeveer 3000 autistische kinderen met secretine behandeld met spectaculaire resultaten. Secretine is een middel wat in Nederland moeilijk te verkrijgen en zeer kostbaar is. Betrokkene heeft echter met veel pijn en moeite dit via invloedrijke personen kunnen bemachtigen. De vraag van betrokkene was natuurlijk of secretine ook een positief invloed op het gedrag van deze 2 jongens zou hebben. Dit is min of meer de aanleiding geweest voor deze scriptie. Middels EAV is dit uitgezocht. Alvorens verder te gaan wil ik Jan Aarts bedanken voor het beschikbaar stellen van zijn apparatuur. Zonder zijn hulp, geduld en gedrevenheid, zou ik dit onderzoek nooit tot een goed einde hebben gebracht. In de volgende hoofdstukken worden achtereenvolgens beschreven: de probleemstelling, autisme en de mogelijke behandelingen, het middel secretine, de methodiek van het onderzoek, de resultaten, discussie en tenslotte een samenvatting. inhoudsopgave
2. PROBLEEMSTELLING Het doel van dit onderzoek was om na te gaan of secretine in homeopathische dosering per os toegediend dezelfde werking heeft als secretine intraveneus toegediend. Middels EAV dient eerst bij beide jongens getest te worden of secretine een positief effect heeft. Vervolgens moest het middel op de een of andere manier in oplossing gebracht worden om per os toegediend te kunnen worden en moest de dosering bepaald worden. inhoudsopgave
3. AUTISME  Wat is autisme? Autisme is een neurologische stoornis die gedurende de eerste drie levensjaren kan verschijnen en een invloed heeft op de normale ontwikkeling. Kinderen en volwassenen met autisme hebben problemen met verbale en non-verbale communicatie, sociale interactie en activiteiten die met het voorstellingsvermogen te maken hebben, met inbegrip van spel. Ze lijden vaak aan sensorische beschadigingen, slaapstoornissen en chronische maag-en darmproblemen. Het autistische individu kan vreemde, zich herhalende lichaamsbewegingen vertonen en kan ernstig beperkt zijn in zijn leervermogen. Het is tegenwoordig de op twee na meest voorkomende ontwikkelingsstoornis in de wereld, en men zegt dat ten minste 10-miljoen mensen eraan lijden. Er is geen van overheidswege goedgekeurde medische behandeling van autisme. Waardoor wordt autisme veroorzaakt? Hoe wordt de diagnose gesteld? Verdwijnen de symptomen ervan na de jeugd? Autisme is voor het eerst in 1943 geïdentificeerd. Terwijl men eerst geloofde dat het en geestelijke ziekte was, denkt men nu dat er een biochemische oorzaak van de stoornis is die gekenmerkt wordt door fysiologische veranderingen in de hersenen, die blijkbaar in de vroege jeugd plaats vinden. MRI studies op autopsies van autistische hersenen vertonen afwijkingen in de specifieke hersenstructuur. Men denkt dat in sommige gevallen een ongeïdentificeerde reactiestarter een aanleg voor de toestand omzet in een stoornis. Er zijn een reeks mogelijke reactiestarters, zoals reacties op inentingen, antibiotica, vergif in de omgeving, allergieën en ernstige voedsel allergieën. De diagnose autisme wordt gesteld wanneer het kind een nader omschreven aantal karakteristieken vertoont wat betreft communicatie als gedrag- en ontwikkelingsniveaus, die niet bij de leeftijdsgroep horen. Omdat de symptomen van autisme in heel wat gebieden kunnen voorkomen, kan een multidisciplinair team met inbegrip van een neuroloog, psycholoog, logopedist en een ontwikkelingskinderarts geraadpleegd worden. Het merendeel van de mensen die de stoornis ontwikkelen, vertonen hun hele leven een zekere mate van autisme. inhoudsopgave
De behandeling van autisme is zeer divers. In de V.S. in er geen van overheidswege goedgekeurde medische behandeling van autisme. Er zijn behandelingen tegen veel van de symptomen van de stoornis, met inbegrip van gedragmodificatie, logopedie, sensorische integratie, gehoortraining en dieetvoorschriften. Een combinatie echter van een aantal benaderingen lijkt positievere resultaten te behalen. Er kan een onderscheid worden gemaakt tussen de reguliere en alternatieve behandelingsmethoden. 4.1 Reguliere behandelingsmethoden. De meest voorkomende behandelingsmethoden zijn: Hometraining TEACCH De achterliggende gedachte is terug te voeren op leertheoretische opvattingen. Het programma is wereldwijd geïmplementeerd in allerlei scholen. Ouders worden actief betrokken bij de uitvoering van het programma. Hen wordt geleerd dezelfde strategieën in de thuissituatie toe te passen. Een multidisciplinaire benadering wordt zowel ten aanzien van de diagnostiek als ook ten aanzien van de behandeling onderstreept. Psychomotore
en bewegingstherapie Het bewegingsbeeld van een autistisch kind vertoont altijd eigenaardigheden: stereotype bewegingspatronen (fladderen, heen en weer lopen, wiegen) en tegenstrijdige vaardigheden ( bijvoorbeeld wel behendig in het hanteren van cassetterecorders en videoapparatuur maar onhandig in aankleden en trappen lopen) zijn de meest opvallende verschijnselen. Daarnaast zien we wisselende activiteitsbeelden van zeer passief tot hyperactief. Muziektherapie Muziek biedt de mogelijkheid de vermogens op het gebied van emotionele communicatie en sociale interactie te ontwikkelen. Dit gebeurt in individueel of in groepscontact met een muziektherapeut. Aspecten van het therapeutische proces zijn de auditieve waarneming, de tactiele waarneming, de motorische activiteit en het relationele contact. Sociale
vaardigheidstraining Medicatie
gericht op symptomen 4.2 Alternatieve behandelingsmethoden. De therapieën zijn grofweg onder te verdelen in: 4.2.1. Therapieën vanuit een bepaalde visie op autistische spectrumstoornissen; 4.2.2. Therapieën gericht op bepaalde gedragsaspecten; 4.2.3. Therapieën gericht op stimulering van de hersenen; 4.2.4. Overige; A. Holding therapie In deze therapie wordt gesuggereerd dat de autistische stoornis niet wordt veroorzaakt door genetische en/of neurologische factoren, maar door “een angstdominerende emotionele onevenwichtigheid” welke tot een sociaal terugtrekken leidt en tot een falen om van sociale interacties te leren. De onevenwichtigheid is het resultaat van een gebrek aan binding tussen moeder en kind. De behandeling is erop gericht deze binding tot stand te brengen door kind stevig vast te houden, tot oogcontact te brengen en de gespannenheid van het kind te doorbreken tot het aangeeft dat het contact nodig heeft en daaruit genoegen put. De Holding therapie is erg intensief. B. Son-Rise Programma - ook wel de Option-methode of de Kaufman-methode genoemd. In het Son-Rise Programma gaat men er van uit dat het kind de wereld als verwarrend en bedreigend ervaart en deze daardoor buiten tracht te sluiten. Dit heeft tot gevolg dat het kind geen stimuli van buitenaf toelaat en derhalve geen sociale ontwikkeling doormaakt. Het bekrachtigt op deze wijze de wens tot isolatie. In deze benadering wordt het belang van volledige acceptatie benadrukt, met als belangrijkste principe het kind te leren dat interacties heel plezierig kunnen zijn. Om het dit te bereiken moeten de ouders samen met het kind die activiteiten uitvoeren die het kind leuk vindt, waar het plezier aan beleeft. Dit zijn aanvankelijk veelal zijn obsessies. Als het kind vertrouwen in de ander krijgt, kunnen ook andere activiteiten ontwikkeld worden. Evenals de Holding therapie is het Son-Rise Programma zeer intensief. Het SRP is afhankelijk van de inzet va vrijwilligers. Dat betekent veel inmenging van buitenaf en kan een belasting voor het gezin betekenen, maar het wordt ook als een verrijking ervaren. A. Auditieve Integratie Therapie (AIT) en Tomatistherapie In deze training vormt de gedachte dat een gehoorprobleem aan de gevoeligheid voor geluid en daarmee samenhangende gedragsproblemen bij mensen met een autistische stoornis ten grondslag ligt, het uitgangspunt. Een dergelijk gehoorprobleem kan op een audiogram worden onderkend door sterke pieken. Door gebruik te maken van filters kunnen deze pieken geëlimineerd worden. De training bestaan uit het luisteren naar elektronische muziek door koptelefoons. Een vergelijkbare opvatting wordt door Tomatis geformuleerd. Ook hier worden filters gebruikt waardoor de stem van de moeder tot aan de baarmoeder wordt teruggebracht. Aan deze trainingen dienst dus eerst een grondig audiologisch onderzoek vooraf te gaan. B. Facilitated Communication Facilitated Communication is een methode die een persoon lichamelijk zodanig ondersteunt, dat hij in staat is zijn gedachten te uiten via een typemachine of computer. De facilitater ondersteunt fysiek hand of arm van de betrokkene bij het intypen van de letters. Hij helpt de wijsvinger te isoleren en deze langzaam richting toetsenbord te bewegen. Hij biedt weerstand als hij merkt dat het kind bij bepaalde letters blijft hangen. Bij deze methode wordt de computer of typemachine als middel gebruikt om, tot communicatie te komen. A. Doman-Delcato methode Deze methode bestaat uit een intensieve fysieke training, vooral gericht op spieractiviteiten vanuit de achterliggende gedachte dat deze activiteiten het beschadigde neurale netwerk zouden kunnen herstellen. De beide grondleggers van deze methode zijn uit elkaar gegaan. Delcato heeft zijn werk met kinderen met een autistische stoornis voortgezet en zich vooral op de stimulering van zintuiglijke ervaringen gericht. Evenals het al eerder genoemde Son-Rise Programma is de Delcatotherapie zeer intensief en afhankelijk van vrijwilligers. B. Brain-Stimulated Method (BSM) De BSM-therapie volgt in zijn methodiek het idee dat bepaalde hersengebieden verantwoordelijk zijn voor bepaalde taken die een mens moet verrichten. Sommige gebieden functioneren echter niet goed en moeten geactiveerd worden. Hersencellen bevatten als het ware muren (vetten-lipiden) en deuren en ramen (eiwit-proteinen). Deze gaan op bepaalde momenten open en dicht en laten bepaalde stoffen in en uit: kalium, natrium, calcium en chloriden. De muren en deuren moeten gebouwd worden en dat duurt bij de ene mens langer dan bij de ander. Er worden kinderen geboren waarvan de hersenen nog niet geheel rijp zijn. Dat betekent dat de natrium- en calcium functies niet goed werken. Die stoffen krijgen onvoldoende toegang tot de hersencellen. De prikkels die opgewekt woerden door de oren en ogen worden in de hersenen niet goed verwerkt ( en de prikkelopdrachten die daarvan afhankelijk zijn). Daar moeten dus correcties worden ingezet. De therapie bestaat uit bewegingsoefeningen, oefeningen om de ogen te trainen en oefeningen voor de fijne motoriek. C. Neuro-Emotionele Integratie (NEI) De NEI is bedoeld om de mens baas over zijn eigen emoties te laten zijn. Ons gedrag wordt bepaald door ons onderbewustzijn. Ons onderbewustzijn wordt geprogrammeerd door onze ervaringen. Veel van onze programma’s komen van vroeger toen we nog kind waren. De informatie opgeslagen in deze programma’s kan werken als een emotioneel virus. Deze informatie wordt het PEG genoemd (Psycho Energetisch Geheugen). Dit geheugen is een patroon waarbij een truama, incident of negatieve ervaring opgeslagen wordt in de cellen of organen van het lichaam. Soms wordt een emotie of ervaring in één hersenhelft geregistreerd. Om een emotie normaal te kunnen verwerken moet het door beide hersenhelften worden geregistreerd. Zo luidt de theorie van de NEI. De activiteit van de NEI-therapeut is dan ook via een speciale techniek de linker- en rechterhersenhelft te integreren. Hierdoor kan de blokkerende emotie vrijkomen en worden losgelaten. De NEI-therapeut maakt gebruik van speciale spiertesten. Door specifieke vragen kan de NEI-therapeut uitvinden welke de negatieve blokkerende emoties zijn, zo claimt de NEI. D. Zintuiglijke Hiërarchie (Van Soest) Van Soest ziet autisme in het licht van de waarnemingspsychologie. In het waarnemingsconcept worden vijf aanknopingspunten onderscheiden: nabijheidzintuigen, visuele waarneming, visueel geheugen, auditieve waarneming en auditief geheugen. Deze aangrijpingspunten worden centraal gesteld in de behandelingsmethode. De behandeling volgt een zintuiglijke hierarchische opbouw. Het doel van de Van Soest-therapie is de ‘afferente‘ ontwikkeling te normaliseren, zodat het kind kan worden opgevoed door ouders en leerkrachten. Het autistische kind wordt gericht naar het gebruik van zijn ogen en oren, om die afzonderlijk en in samenhang met elkaar te ontwikkelen. Bachbloesem therapie, Feldenkrais-oefeningen, acupunctuur en fototherapie. Van deze laatste groep wordt in de praktijk weinig gebruik gemaakt. inhoudsopgave
Wat is secretine? Secretine is een hormoon dat vrijkomt ui de dunne darm door gedeeltelijk verteerd voedsel van de maag. Van dit hormoon weet men dat het de pancreas prikkelt om een vloeistof af te scheiden met een hoge concentratie bicarbonaat dat, op zijn beurt, het zuur in de maag neutraliseert. Dit neutraliseren is nodig voor een aantal enzymen om het afbreken van voedsel en de absorptie van voedsel te bewerkstelligen. De Amerikaanse overheid heeft het gebruik van secretine, dat van varkens afkomstig is, goedgekeurd om bepaalde maagdarmstoornissen te onderzoeken. Wat is de connectie tussen autisme en secretine?Secretine heeft onlangs aandacht gekregen als mogelijke doorbraak bij de behandeling voor autisme, nadat het hormoon aan een kind was toegediend dat aan chronische diarree leed, geassocieerd met autisme. Het onderzoek leverde weinig op wat betreft de maagdarmstoornis. Maar de dagen daarna begon het kind van drie jaar dat voor die tijd niet kon spreken opmerkelijke gedragvorderingen te vertonen. Het maakte meer oogcontact met zijn ouders, sliep de hele nacht door en had een normale ontlasting. Na twee weken verdwenen zijn gelaatstics en ging hij eenvoudige zinnetjes zeggen. Met verschillende behandelingen en therapie is hij gedurende een periode van drie jaar vooruitgang blijven vertonen. Toen een aantal kinderen een lichte tot significante verbetering vertoonde na een enkele secretine injectie, werd het bericht snel verspreid. De vooruitgang die bij de groep autistische kinderen werd waargenomen waren: Verbeterd oogcontact en belangstelling van het kind voor de omgeving, minder driftaanvallen, beter slapen, een versnelde taalontwikkeling en zindelijk worden, normale ontlasting en sociaal gedrag. Ongeveer 5 – 10% van de kinderen schijnen erger te worden onmiddellijk na het toedienen van secretine gedurende een paar dagen tot een paar weken daarna. De bijwerkingen zijn hyperreactiviteit en in een paar gevallen agressiviteit. inhoudsopgave
6. METHODE Wij realiseerden ons dat tijdens de meting er een aantal problemen zich voor zullen doen:
Om bovengenoemde problemen zoveel mogelijk te kunnen ondervangen werden de kinderen in een kinderstoel geplaatst, zodanig opgesteld dat zij naar een videofilm konden kijken, waardoor zij werden afgeleid en rustig konden blijven. De moeder zat bij elke meting ernaast, zonder lichamelijk contact. Er is gebruik gemaakt van 2 systemen namelijk:
Prognos is ontwikkeld in Rusland en jarenlang uitgetest op de MIR astronauten. Het voordeel van Prognos is dat de meetstift kindvriendelijk is, de druk tijdens meting is niet pijnlijk en de meettijd bedraagt slechts 225 msec, waarin 400 metingen worden gedaan en de gemiddelde waarde wordt weergegeven. In tegenstelling tot andere systemen worden slechts de tingpunten van de 12 meridianen gebruikt, in totaal worden dus 24 metingen gedaan. De metingen worden weergegeven in grafiekvorm en staafdiagram en vertegenwoordigen:
In het kader van dit onderzoek hebben wij ons beperkt tot de laatste 2 punten. Het BEST-systeem is ontwikkeld door Biomeridian uit de VS en wordt vertegenwoordigd door Aixmed in Duitsland. De meetstift hiervan is niet geschikt om de meting te doen bij deze 2 jongens, daar er teveel druk gebruikt moet worden tijdens de meting. Het voordeel van BEST is dat er meer dan 12.000 middelen gedigitaliseerd in het systeem opgeslagen zijn en dat per aandoening mogelijke bruikbare therapeutische suggesties worden gegeven. Het grootste probleem was dat het middel secretine niet in het bestand was opgeslagen. Dit middel was en moeilijk te verkrijgen en kostbaar en er was slechts 1 ampul secretine korrels aanwezig die bij i.v toediening opgelost moest worden in bijgeleverde onbekende oplosmiddel. Om dit middel te kunnen digitaliseren was een bijbehorend apparaat nodig namelijk de Nexus. Daar dit niet in ons bezit was zijn wij naar Aixmed in Stolberg afgereisd om dit alsnog te kunnen doen. Secretine sec, oplosmiddel en secretine met oplosmiddel zijn afzonderlijk gedigitaliseerd. Het BEST systeem heeft de mogelijkheid om bij een bepaalde aandoening bijpassende homeopathische middelen. Onder autisme zijn een aantal middelen opgesomd die mogelijk een positief invloed zouden hebben: koper, malvin, dopamine, amethist en opaal. De werkwijze is als volgt: Bij de jongste zoon Tom hebben wij achtereen volgens getest secretine en de combinatie van secretine met bovengenoemde middelen. Verder hebben wij op aanraden van de moeder eveneens onderzocht of DKTP en HIB invloed zouden hebben, vanwege het feit dat na de vaccinaties Tom ziek is geworden. Daar Tom heel rustig is gebleven waren de metingen goed uit te voeren. Dit in tegenstelling met Lex zijn oudere broer van 5 jaar, bij hem is er slechts een meting uitgevoerd vanwege het feit dat hij tijdens de meting niet stil kon zitten. inhoudsopgave
Opvallend was dat uit de eerste metingen bij Tom de combinatie secretine en amethist een betere effect had en secretine sec niet. Het effect van de combinatie secretine en malvin was minder dan die van secretine en amethist. Alle andere combinaties met secretine hadden weinig effect (zie bijlage 1). Ook was te zien dat HIB en DKTP geen enkele invloed hadden. Daar de combinatie van secretine en amethist het meeste effect bij Tom had, is bij Lex, vanwege zijn hyperactiviteit alleen deze meting verricht, waarbij het resultaat gigantisch was (zie bijlage 2). Op grond van deze metingen is besloten om beide kinderen met deze combinatie te behandelen en niet alleen met secretine sec. Er zijn 2 flesjes van 30 cc gemaakt met een oplossing van secretine en amethist. De vraag is alleen wat de beste dosering is. De optimale dosis bij de groep autistische kinderen aan wie secretine i.v is toegediend bedroeg tussen 2.0 en 3.5 CU/kg (Clinical Units). Bij een hogere dosering trad bij een aantal kinderen hyperreactiviteit op. Er is voorzichtig gestart met een dosering van 4 druppels per dag voor Lex en 3 druppels per dag voor Tom de jongste, uit angst voor bijwerkingen als hyperreactiviteit. Er is met de ouders afgesproken dat indien er geen reactie is per dag 1 druppel meer gegeven kon worden tot voorlopig een maximum van 10 druppels. Na 9 dagen trad volgens de ouders veranderingen op bij Lex bij een zelfde dosering van 4 druppels:
Bij Tom zijn al na een paar dagen een aantal veranderingen merkbaar:
Er zijn geen verbeteringen opgetreden bij beide jongens ten aanzien van:
De controle metingen hebben 2 ½ maand later plaatsgevonden. De controle metingen werden op dezelfde manier als de eerste metingen verricht. De verwachting was dat het effect van secretine en amethist nog steeds positief was. Er bleek echter dat bij Lex deze combinatie een negatief effect had in tegenstelling tot Tom. Daar de dosering in de tussenliggende periode was opgehoogd naar 10 druppels per dag voor beide kinderen, was de hoeveelheid die werd gemaakt niet toereikend. Lex was na het stoppen met innemen agressiever geworden, terwijl Tom meer contact ging zoeken met de omgeving en gemakkelijker naar iemand toe liep. De ontlasting van beide kinderen was vaster van samenstelling, voorheen was de ontlasting 9 van de 10 dagen waterig. Uit nieuwsgierigheid is insuline wat ook uit de pancreas afkomstig is uitgetest. Insuline werkte positief bij Tom en negatief bij Lex. (zie bijlage 3 en 4). Op grond van de testuitslagen is er besloten om toediening van de combinatie secretine en amethist te continueren bij Lex met een dosering van 10 druppels per dag. Geschrokken door deze uitslag en uit angst voor een negatieve werking is bij Tom gestopt met het geven van het middel. Er kon geen verklaring gegeven worden voor deze reactie bij Tom. inhoudsopgave
Het doel van dit onderzoek was om aan te tonen of secretine in homeopathische dosering een positief effect heeft op het gedrag van Lex en Tom, 2 autistische broertjes. Bij intraveneuze toediening van secretine bij 3000 autistische kinderen werden gedragsveranderingen gemeld zoals sterk verbeterd oogcontact en belangstelling van het kind voor de omgeving, minder driftaanvallen, beter slapen, een versnelde taalontwikkeling en zindelijk worden en normale ontlasting. Het was oorspronkelijk de bedoeling om alleen secretine toe te dienen, maar tijdens meting met het Prognos systeem gaf de combinatie secretine en amethist een beter effect dan secretine alleen. Voor de vergelijking was het beter geweest om alleen secretine te gebruiken. Het effect tijdens de meting was echter van dien aard dat toch besloten is om deze combinatie te gebruiken. Bij Lex was er een duidelijke reactie na 9 dagen na de toediening te zien en bij Tom al na een paar dagen. De voornaamste reacties waren dat beide jongens meer interesse kregen voor de omgeving en dat de ontlasting vaster van consistentie werd. Lex vertoonde meer positief gedrag dan Tom. Een mogelijke verklaring zou kunnen zijn dat het leeftijdsverschil hier een rol meespeelt. Alleen Lex had negatieve bijwerkingen zoals beschreven van agressief gedrag die zich uitte in bijten en hyperactieviteit, die in de loop van de dagen minder zijn geworden. Opmerkelijk was dat bij de controlemeting Tom negatief reageerde op de combinatie middel in tegenstelling tot Lex. Er was geen duidelijke verklaring hiervoor te geven. Daar secretine afkomstig is uit de pancreas, is uit nieuwsgierigheid gekeken of insuline ook een effect zou hebben. Tot onze verbazing bleek insuline bij Tom wel effect te hebben i.t.t. Lex. Op grond van deze bevindingen is besloten om alleen bij Lex de druppels met secretine en amethist te continueren. Gezien de overeenkomstige verbeteringen na toediening van secretine intraveneus zou de conclusie getrokken kunnen worden dat secretine per os, maar dan in homeopathische dosering, een zelfde effect teweeg zou kunnen brengen in ieder geval bij deze 2 jongens. Op grond van deze bevindingen is het echter niet gerechtvaardigd om te concluderen dat secretine per os toegediend in homeopathische dosering dezelfde werking heeft als secretine intraveneus. De groep van 2 jongens is daarvoor te klein en niet representatief. Dat er toch voor de ouders duidelijke verbeteringen bij de 2 kinderen is opgetreden heeft hun de moed en hoop gegeven om ervoor te zorgen dat hun kinderen verder te laten behandelen. Het is alleen jammer dat de reguliere geneeskunde in Nederland hiervoor niet open staat. Elke minimale gedragsverbetering bij beide jongens zien de ouders als overwinning, dit hebben zij nodig, want anders ziet de toekomst voor dit gezin er somber uit. De emotionele reactie van de ouders was dan ook heel begrijpelijk op het moment dat tijdens de meting secretine een grote groene balk te zien was als teken dat het middel zou kunnen werken. Het gevaar van deze manier van behandelen was dat de ouders al hun hoop hierop zouden vestigen, met alle gevolgen van dien. Het doel van dit onderzoek is in ieder geval geslaagd, zowel voor de ouders als voor mij. Misschien is het toch een wondermiddel, maar daarvoor is een groter opgezet onderzoek noodzakelijk om dit aan te kunnen tonen. inhoudsopgave
Middels EAV werd onderzocht of secretine in homeopathische dosering dezelfde werking zou hebben als secretine intraveneus bij 2 autistische broertjes. Met behulp van het Nexus apparaat is secretine gedigitaliseerd en samen met amethist in een oplossing gebracht, waarna behandeling met een lage dosering is gestart. Tijdens de metingen met Prognos bleek dat de combinatie secretine en amethist een beter effect had dan secretine alleen. Er werden door de ouders duidelijke veranderingen waargenomen die zijn beschreven bij een groep autistische kinderen die behandeld zijn met intraveneuze secretine. Het is echter voorbarig om de conclusie te trekken dat beide toedieningsvormen dezelfde werking hebben, daarvoor is de groep te klein. Verder onderzoek met een grotere groep autistische kinderen zal moeten plaatsvinden voordat een conclusie kan worden getrokken. SUMMARY With the use of EAV we tested whether secretin administered in homeopatic dose would have the same effect as secretin intravenously in two autistic siblings. With the help of the Nexus apparatus secretin is transformed en transferred into solution together with amethist. This solution was administered to both the children. Measurements with the Prognos system showed that the combination of secretin and amethist gave better results compared to those of secretin alone. There were obvious changes of behaviour observed bij their parents, which were also registrated in a group of autistic children, which was treated with secretin intravenously. Yet, it is premature to conclude that both forms of application will give the same results, because the tested group is too small. Therefore further research is necessary in a larger group of autistic children before any conclusion can be made. inhoudsopgave
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
| ©
Acupunctuur.com. Acupunctuur.com is door de Nederlandse Artsen Acupunctuur
Vereniging opgezet om meer informatie te geven over additieve geneeswijzen.
De informatie op deze pagina's kan echter nooit een bezoek aan uw
huisarts of specialist overbodig maken. Ontwerp en onderhoud: Hippo WebDesign, Amsterdam |
|
