Column   ROEPEN IN DE WOESTIJN Gisteren was het weer zover. Dan komt er iemand bij me met een lijst medicijnen die deze persoon slikt waar je steil van achter over slaat. Wel vijftien verschillende pillen, poeders en drankjes.
	Ton van Gelder

Ik maak dat tegenwoordig steeds vaker mee. Drie keer per week is geen uitzondering meer. Ik word daar zo moedeloos van. Als je 10, 15 verschillende
medicijnen gebruikt, dag in dag uit, jaar in jaar uit, dan ben je zo verschrikkelijk op de verkeerde weg, daar zijn geen woorden voor! Ik word dan boos. En vraag me af hoe het in dit land zo ver heeft kunnen komen.

Het gaat niet goed met de gezondheidszorg in Nederland. In absolute zin, maar ook als je naar de ons omringende landen kijkt. En dan heb ik het nog niet eens zozeer over de wachtlijsten of het mismanagement in de grote instellingen. Het probleem is veel fundamenteler. De goedkope, zachte en relatief veilige therapievormen - zoals acupunctuur en homeopathie - worden stelselmatig afgebroken, de nek omgedraaid. Huisartsen wordt het werken zo onaangenaam gemaakt, alles wordt dusdanig geprotocolleerd en in keurslijven gedrongen, dat ook daar geen eer meer te behalen is voor bevlogen, initiatiefrijke en creatieve geesten. Wat overblijft, is een medisch bouwwerk dat rust op 2 onwrikbare pijlers: de farmacie en de wetenschap. Die worden op hun beurt gestut en gesanctioneerd door de politiek.

Ik wil u niet ongerust maken, maar u moet weten hoe het in zijn werk gaat, want het gaat wel over uw gezondheid en over die van uw kinderen en kleinkinderen. U bent absoluut niet gebaat bij een ontwikkeling die maakt dat we steeds meer en steeds langer zware medicijnen slikken met zijn allen. Toch is dat precies wat er gaande is. Dus moet je je afvragen wie of wat er dan wel belang bij heeft dat het medicijngebruik zo explodeert. En je moet je afvragen waar die weerstand tegen disciplines als acupunctuur, homeopathie en natuurgeneeswijzen toch vandaan komt. Welke rol spelen de universiteiten, de media, de politiek, de zorgverzekeraars, consumentenorganisaties en de farmaceutische industrie?

Laten we eens kijken. De universiteiten doen onderzoek naar ziekten en naar oplossingen voor die ziekten. Wetenschappelijk onderzoek is duur. Heel duur. Fundamenteel medisch onderzoek vindt wel plaats, maar de bulk van al het onderzoek wordt gesponsord door farmaceutische bedrijven. Die doen eerst zelf onderzoek, ontwikkelen een medicijn en sponsoren dan wetenschappelijk onderzoek naar hun medicijnen. Als het geteste middel goed uit de bus komt, dan wordt het middel snel en makkelijk goedgekeurd en kan het op de markt gebracht worden. Komt het geteste middel slecht uit de bus, dan wordt het verbeterd of afgevoerd en wordt er een nieuw middel getest. Is er een nieuw middel tegen een kwaal, dan worden de media verwittigd en krijgt het grote publiek er alles over te horen.

Althans, alles wat erover bekend is. Tegenonderzoeken vinden namelijk nauwelijks plaats. Wie heeft er belang bij om aan te tonen dat er kwalijke bijwerkingen zijn op lange termijn? Dat het middel erger is dan de kwaal? Wie gaat het wetenschappelijk onderzoek bekostigen om dat type vragen te stellen? Niemand. Degene die daar belang bij heeft bent u, de consument. Maar u bent niet georganiseerd en u beschikt met zijn allen niet over grote budgetten. Ja, wel als u op een partij zou stemmen die deze belangen voor u behartigt, maar die partij bestaat niet. Het zou ook nog kunnen als er een consumentenbond was die zich hard zou maken voor dit type onderzoek, maar zo'n bond is er ook al niet. En dan houdt dus alles op. Ik
schrijf er op deze plaats wel eens over, maar ja, als eenling ben je een roepende in de woestijn.

Je kunt het de farmacie niet kwalijk nemen. Dat zijn bedrijven en bedrijven bestaan om geld te verdienen. Het heeft ook geen zin om met het beschuldigende vingertje te wijzen naar wie of wat dan ook. Maar er moet wel wat gedaan worden, want op deze manier gaat het gierend mis. Ik ben niet graag een roepende in de woestijn, maar ik kan het niet langer aanzien. Ik doe mijn werk met plezier en maak me ook geen zorgen om mijn persoonlijke werksituatie. Ik red me wel. Maar ik heb ook kinderen en kleinkinderen. Ik zal er de komende week eens diep over nadenken wat we zouden kunnen doen om de toekomst van de zorg in gezondere banen te
leiden.

Ton van Gelder, arts

[top]